niek.be

Fort van Walem

Gisteren was het Erfgoeddag. Omdat het weer te wisselvallig was om te gaan fietsen of wandelen, zochten we iets om te bezoeken waar we desnoods nog konden schuilen wanneer de hemelsluizen zich openden. In het boekje over Erfgoeddag (thema ‘Uit vriendschap’) vonden we tussen alle gedichtenvoordraagsessies en diepzinnige gesprekken over het hoe en waarom van ons bestaan (meh) het bezoek aan het fort van Walem, nabij Mechelen. Vorige week waren we ook al een fort in Brasschaat gaan bezoeken, dus we zaten al in de juiste sfeer. Na een twee uur durende rit (hoe kon ik toch de 10 miles van Antwerpen vergeten?) betraden we het fort. Het fort van Walem, en nu moet ik er even Wikipedia bij nemen, “maakt deel uit van de oude fortengordel die rond de stad Antwerpen werd gebouwd, en tot doel had de stad onneembaar te maken. Daartoe werd in de periode van 1859 tot 1865 een omwalling aan de Stad Antwerpen gebouwd en een eerste fortengordel op 3,5 km afstand van dit vestingwerk. Deze moest de Stad tegen bombardementen beschermen en vrijwaren van bezetting. In de periode 1870 tot 1880 worden aan dit eerste werk nog enkele delen toegevoegd, namelijk het fort van Merksem, het fort van Kruibeke en het fort van Zwijndrecht.” Het fort kan je maar een aantal keer per jaar bezoeken, en dan onder begeleiding van een gids. Het is in de loop der jaren volledig overgroeid doordat de natuur ongestoord zijn werk kon gaan. Op verschillende punten tijdens de wandeling door het fort kwam je standjes tegen van de gidsen die vertelden over de geschiedenis van het fort, of van de organisatie Natuurpunt die als nieuwe eigenaar van het fort vertelde over het unieke microklimaat en de plannen om het fort om te bouwen tot verblijfplaats voor vleermuizen.

Gids in het fort van Walem

Hoewel het fort zeker niet is ingericht als een museum en het er een beetje vervallen en vernield (door vandalen) bij ligt, is het zeker een bezoek waard! Na het bezoek zijn we naar Mechelen getrokken om iets te gaan eten. Wat na het bezoek aan het fort van Walem eerst een prachtige dag leek te worden, werd bijna om zeep geholpen door het restaurantbezoek! Eerst gingen we op het terras van Den Beer zitten, gelegen op de grote markt van Mechelen. De zongebruinde gigolo’s met om ter belachelijkste Tecktonik kapsels, die ze voor de gelegenheid in een oberpakje hadden gestoken, lieten ons er 10 minuten ongemoeid zitten. Toen een van die pipo’s het in zijn hoofd kreeg om mijn smeekbede naar aandacht weg te wuiven omdat hij een politiewagen die wat verder op de markt gestopt was interessanter vond, zijn we vrolijk opgestaan en bij de buren gaan zitten: restaurant Carlton. Ook daar moesten we wel eerst de ober binnen gaan duidelijk maken dat er vers cliënteel op het terras was komen zitten, maar goed, hij had al geen Tecktonik kapsel. We bestelden beide aspergesoep als voorgerecht, Ellen een salade met gebakken kip en ik varkenshaasje met een mostersaus als hoofdgerecht. Ik kijk niet naar ‘Mijn restaurant’, maar ik volg wel avondles ‘hobby koken’ en een van de basisprincipes, hoe basic die avondlessen ook mogen zijn, is dat je altijd moet proeven. Ik kan me voorstellen dat dit er bij de opleiding voor chef-kok wordt ingedramd! Blijkbaar was de chef-kok van restaurant Carlton een beetje hardleers want de soep was totaal niet afgekruid. Wat peper en zout, en stevig roeren om de room op de bodem te mengen, konden de bitterheid van de aspergesoep uiteindelijk wel verhelpen, maar het gaf al geen goed gevoel bij wat nog moest komen. En terecht, zo bleek, want de ‘salade met gebakken kip’ bleek niet meer te zijn dan een schijf ananas met wat uitgedroogde stukken kip erover gedrapeerd. Het was het woord ‘salade’ zelfs niet waard want die vijf vierkante centimeter groenten speelden amper een rol in de dagelijks aanbevolen hoeveelheid groensels die een mens moet eten. Het varkenshaasje was enkel langs de buitenkant gekorst. De binnenkant was zo rauw dat de vleermuizen in het fort van Walem het liever zouden eten dan ik, maar jammer genoeg zijn het insecteneters dus stuurde ik de schotel terug richting keuken om het wat meer te laten bakken. Een tip voor beginnende koks zoals in restaurant Carlton: dikke stukken vlees korst je eerst in een pan, waarna je het nog 20 minuten in de oven bij 200°C zet. De oplossing van de ‘kok’ van restaurant Carlton was minder elegant: het stuk vlees was tot de helft gereduceerd en was zo mogelijk taaier geworden dan de kip van Ellen. Maar goed, niet alles was slecht: de mosterdsaus was van een goed merk. Enfin, moraal van het verhaal: bezoek het fort van Walem, maar pak je pick-nick mee. Bekijk ook nog even de foto’s in het fotoalbum! Greetz